Καταρχάς, το λυπηρό με την ηχηρή αποχή είναι ότι ήταν απ’ όλους (υποψήφιους και μη) αναμενόμενη. Συνεπώς, οφείλουμε όλοι να γνωρίζουμε τις αιτείς της και να μην στρουθοκαμηλίζουμε, κρυπτόμενοι από τις ευθύνες. Τις ατομικές και τις συλλογικές του πολιτικού
συστήματος.Θα πρέπει να συνεκτιμηθεί για την όποια ανάλυση ότι οι εκλογές διεξάγονται σ’ ένα εξαιρετικά αρνητικό περιβάλλον το οποίο συνδιαμορφώνουν: η δυσμενής θέση στην οποία «εγκλωβίζεται» η ελληνική κοινωνία, η βαθιά ύφεση στην οποία διολισθαίνει η εθνική οικονομία, η συντελούμενη αποδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης του τόπου μας, η ολοένα αυξανόμενη απαξίωση αυτού που γνωρίσαμε όλοι μας ως κοινωνικό κράτος (παιδεία, υγεία, ασφάλιση, πλήρης απασχόληση, φροντίδα για τους μειονεκτούντες, δράσεις υπέρ της ισότητας και κατά του κοινωνικού αποκλεισμού), και η ιστορικών διαστάσεων κρίση αναξιοπιστίας κι όχι μόνο που διέρχεται η πολιτική ζωή του τόπου.
Εκ των παραπάνω, ερμηνεύεται απόλυτα η αποστροφή των ψηφοφόρων και η απέχθειά τους στην ιδέα να ψηφίσουν και να ασκήσουν έτσι το ύψιστο δικαίωμά τους. Συμπληρωματικά αυτών, καταλυτικό ήταν και το εκβιαστικό, προεκλογικό ψευτοδίλημμα του Πρωθυπουργού που απομάκρυνε εκείνους που είχαν σκοπό να τον καταψηφίσουν ως ένδειξη διαμαρτυρίας, σκεπτόμενοι ότι η χώρα θα έμπαινε έτσι σε περιπέτειες. Μ’ αυτό τον τρόπο, ο κ. Παπανδρέου διέσωσε την περιφέρεια Αττικής, αφού οι περισσότεροι προτίμησαν να μην προσέλθουν για να επιλέξουν την υποψηφιότητα του κ. Δημαρά. Μια υποψηφιότητα που είχε ξεκάθαρα αντιμνημονιακό χαρακτήρα. Δε νομίζω, όμως, ότι ο κ. Σγουρός θα διασωθεί με κάποιον αντίστοιχο πολιτικά άηθες τρόπο από την ήττα, την Κυριακή.
Πιστεύετε ότι θα πετύχει ο Καλλικράτης;
Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι θα εργασθώ με όλες μου τις δυνάμεις για να πετύχει. Αν είχα αντίθετες προθέσεις δεν θα συμμετείχα. Καρέκλα εργασίας είχα και μάλιστα έδρα πανεπιστημιακή. Ανησυχώ, όμως, και δεν σας το κρύβω για την βιωσιμότητα του εγχειρήματος, όταν σύμφωνα με τους απεχθείς όρους του Μνημονίου, τα επόμενα 3 χρόνια, μόνο από την Αυτοδιοίκηση θα περικοπούν πόροι 3 δις ευρώ, οι ποίοι και θα μεταφερθούν στους ξένους δανειστές και τις ξένες τράπεζες που δανείζουν την πατρίδα μας με τοκογλυφικά επιτόκια. Παράλληλα, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων μειώνεται διαρκώς και τείνει να μηδενιστεί, με αποτέλεσμα έργα χρήσιμα και αναγκαία να μην ξεκινούν, ενώ αυτά που έχουν ξεκινήσει σταματούν, ασχέτως αν έχει ολοκληρωθεί το 90% του έργου, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με το φράγμα Γυρτώνης στην Περιφέρειά μας. Επιπρόσθετα, είναι δεδομένο ότι δεν υπάρχει «ισχυρό» οργανόγραμμα για την λειτουργία του εγχειρήματος του Καλλικράτη, εφόσον χρειάζονται για να λειτουργήσει πάνω από 80 προεδρικά διατάγματα. Πάρα ταύτα, μου αρέσουν τα δύσκολα.
Οι παραπάνω χαρακτηριστικές ενδείξεις είναι άκρως ανησυχητικές αλλά, πια, οφείλουμε όλοι να δουλέψουμε για την επιτυχία αυτού του εθνικού εγχειρήματος, δίχως να σκεφτόμαστε μικροπολιτικά ότι την ενδεχόμενη επιτυχία του θα την χρεωθεί ο κ. Ραγκούσης ή ο κ. Παπανδρέου.
Θεωρείτε ότι μετά και τα αποτελέσματα της 2ης Κυριακής, θα επισπευθούν οι εθνικές εκλογές;
Οι Έλληνες αναγκάζονται να υποβληθούν σε θυσίες που δεν επέλεξαν και δοκιμασίες που δεν τους αξίζουν. Σε θυσίες που αποδεικνύονται ότι πάνε χαμένες και όλοι συνειδητοποιούν πως τα πράγματα θα είναι ακόμη χειρότερα στο άμεσο μέλλον. Συνεπώς, αναντίρρητα, κρίνεται η πολιτική της Κυβέρνησης στο βαθμό που επηρεάζει τη ζωή κάθε οικογένειας. Το Μνημόνιο επηρεάζει το μαγαζί της γειτονιάς στους Σοφάδες Καρδίτσας γιατί αν οι αγρότες, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι δεν έχουν λεφτά ποιος θα αγοράσει; Το Μνημόνιο επηρεάζει τα αγροτικά προϊόντα διττά, γιατί: α) αν οι καταναλωτές δεν έχουν οικονομική άνεση, ποιος θα αγοράσει και σε τι τιμή τα ποιοτικά ελληνικά προϊόντα και β) όσο αυξάνονται οι φόροι, όσο αυξάνεται ο ΦΠΑ, όσο αυξάνεται το ηλεκτρικό ρεύμα, όσο αυξάνεται το κόστος παραγωγής, τόσο λιγότερα ανταγωνιστικά είναι τα προϊόντα μας στις διεθνείς αγορές σε σχέση με τα προϊόντα άλλων χωρών.
Η κυβερνητική πορεία μοιάζει να μας οδηγεί σε γκρεμό και μετά τα τελικά αποτελέσματα, που θα αποδυναμώσουν την ισχύ της και θα αναδείξουν το θέμα της μη νομιμοποίησης, αναπόφευκτα πιστεύω σύντομα η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές. Και τότε, οι ευθύνες του κ. Παπανδρέου θα είναι τεράστιες, αφού είχε μια πολύ καλή ευκαιρία, με μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία (κάτι που δεν είχε η ΝΔ τα τελευταία χρόνια της διακυβέρνησής της) και δεν προχώρησε με το σωστό μίγμα οικονομικής πολίτικής.
Συνεπώς, μας λέτε ότι με την ψήφο μας μπορούμε να καταργήσουμε το Μνημόνιο;
Προσέξτε. Μόνο από τις δημοσκοπήσεις, τόσο η Κυβέρνηση όσο και η περίφημη Τρόικα υποχρεώθηκαν σε αναδίπλωση. Ενώ μέχρι πριν λίγες εβδομάδες έλεγαν με αλαζονεία και έπαρση ότι θα πάρουν κι άλλα μέτρα, ξαφνικά σταμάτησαν κάθε συζήτηση. Ακόμη και λεφτά βρήκαν, λίγα βέβαια, ένα πενιχρό επίδομα 100 περίπου ευρώ για μερικούς μόνο συνταξιούχους (ακόμη δεν έχω καταλάβει με ποια λογική αποκλείονται οι χαμηλοσυνταξιούχοι του ΟΓΑ), αλλά βρήκαν. Φαντάζεσθε αν σταλεί ένα ηχηρό, ένα καθαρό, ένα βροντερό μήνυμα την Κυριακή, τι αλλαγές μπορεί να γίνουν; Tί ισχυρό μήνυμα για αλλαγή πολιτικής μπορείτε να στείλετε; Kαι υπογραμμίζω ότι η αποχή δεν είναι μήνυμα. Δεν εμποδίζει την εκλογή, αλλά αντίθετα έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από εκείνα που επιθυμούν οι απέχοντες.
Τι απαντάτε σε εκείνους που σας κατηγορούν ότι ήσασταν το Νοέμβριο του 2008 ο εισηγητής του προϋπολογισμού, ως κυβερνητικός βουλευτής της ΝΔ του Κ. Καραμανλή και με υπουργό τον κ. Αλογοσκούφη;
Αν αναλογιστείτε την τότε οικονομική κατάσταση της χώρας, όπου το έλλειμμα δεν είχε εκτοξευτεί στα επίπεδα που έφθασε 1,5 χρόνο μετά και δεδομένου ότι η κρίση δεν είχε επηρεάσει τους αριθμούς της ελληνικής οικονομίας, καθώς διαφαινόταν ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν είχαν άμεση σχέση με «τοξικά», και οι μη γνώστες οικονομικών και λογιστικής κατανοούν ότι τη συγκεκριμένη αρχική φάση της κρίσης που βίωνε η παγκόσμια οικονομία ήταν αδύνατο να προβλεφτούν οι μετέπειτα εξελίξεις, οι οποίες υπέστησαν και «μαγείρεμα» από την μετέπειτα κυβέρνηση Παπανδρέου. Το εύκολο στην Οικονομία είναι να ρίχνει κάποιος ευθύνες για το λάθος, το δύσκολο είναι να δει την ορθολογική εξέλιξη της σημερινής κατάστασης. Ήδη, η ευθύνη της κυβέρνησης Παπανδρέου (για την άνοδο των spreads) και αυτών του κ. Σημίτη (όπου εισήχθη ο όρος «greek statistics» στην ΕΕ) είναι μεγάλες. Δίχως, βέβαια, αυτό να σημαίνει ότι η κυβέρνηση Καραμανλή είναι άμοιρη ευθυνών. Το βασικό λάθος είναι ότι δεν πήρε έγκαιρα κάποια διορθωτικά μέτρα, αλλά και πάλι σ’ αυτό υπάρχει ο αντίλογος που λέει ότι δεν είχε ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το κουβάρι των λαθών –ή αν προτιμάτε των εγκλημάτων- πάνω στο κουφάρι της ελληνικής οικονομίας είναι άδικο να το επωμίζεται ένας υπουργός. Εμένα καταλογίστε μου το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί, ως έναν κοινοβουλευτικό τότε βουλευτή. Όπως και να χει, εγώ δεν υπήρξα ποτέ σύμβουλος του κ. Μαντέλη, όπως ο κ. Παπατόλιας…
