Ίσως φανώ υπερφίαλη, αλλά θα το πω: Πιστεύω πως είμαι καλή μαμά! Αυτό όμως δε σημαίνει πως λέω «όχι» στο… ταπεράκι, το babysitting, τη βοήθεια στο σιδέρωμα -ούτε καν στο… χαρτζιλίκι- που από καιρό σε καιρό μου προσφέρει η δική μου μαμά. Βλέπετε, έχω κι εγώ -όπως κι η πλειοψηφία, φαντάζομαι- μια κλασική Ελληνίδα μάνα!
Η μαμά μου παραπονιέται, επεμβαίνει, καμιά φορά κλαίει, φωνάζει, με συμβουλεύει, με κριτικάρει και ενίοτε με ελέγχει σαν να
είμαι 10 ετών. Στο κυριακάτικο τραπέζι, όμως, η μαμά μου μού διαλέγει πάντα την καλύτερη μερίδα, μου σερβίρει γλυκό και καφέ όπως ακριβώς τον πίνω και μετά με στέλνει -έρχεται κιόλας και με σκεπάζει- στο κρεβάτι των παιδικών μου χρόνων για… να ξεκουραστώ. Η μαμά μου -σίγουρα κι η μαμά στο διπλανό διαμέρισμα- μπορεί να στερηθεί οτιδήποτε προκειμένου να έχω εγώ ό,τι καλύτερο, «ανασκουμπώνεται» πρώτη όταν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα, έχει λύσεις για όλα και περιμένει αδιαμαρτύρητα μήπως τη χρειαστώ. Ειλικρινά το λέω: μπορεί πού και πού να «μου σπάει» τα νεύρα, μπορεί να με ενοχλεί ο υπερπροστατευτισμός κι η άρνησή της να παραδεχτεί ότι μεγάλωσα, μπορεί ενδόμυχα να την κατηγορώ για διάφορες συνήθειες και συμπεριφορές μου αλλά, σε καμία περίπτωση, δε θα την άλλαζα ·μόνο και μόνο γιατί η μαμά μου είναι πάντα εδώ!
